EEN MOORDENAAR OP WIELEN
1897
Een moordenaar op wielen
(Cees Taal)
Een mens heeft het nodig zich regelmatig eens te ontspannen. De boog kan per slot van rekening niet altijd gespannen zijn. De een zoekt dit in het bezoeken van de schouwburg, het spelen in een drama of klucht van de plaatselijke toneelvereniging of het spelen van gezelschapspelen zoals daar zijn:"Ganzenbord, het legendarische spel Pim Pam Pet of het Hoedje wip", de ander offert meer aan Bachus en zoekt het in de spiritualiën. Ikzelf ben absoluut geen ster in het spelen van familiespelen, het bekoren van een publiek trekt mij niet en ook de drank laat mij koud. Ik zoek het meer in moedertje natuur, want wat is er fijner dan het wandelen in de altijd maar weer mooie, inspirerende en rustgevende omgeving van de Vijfheerenlanden. Dit is elke dag weer een beloning voor de grote inspanningen die ik als mens moet plegen voor mijn Baas. Elke dag trek ik er, na gedane arbeid, op uit met mijn bastaardhond Bruno en loop vele uren langs 's Herenwegen zonder ook maar één levende ziel tegen te komen. Het gezang van de leeuweriken hoog in de blauwe lucht boven de landerijen en het geroep van de in groten getale aanwezige grutto's stemt mij intens tevreden. Altijd weer geniet ik van deze wandelingen en kom geheel ontspannen en met een lekkere blos op de wangen thuis. In de winterdagen pleeg ik dan nog wel eens een warme kop chocolademelk te drinken waarna ik, met een warme kruik, lekker onder de wol kruip. Al jaren doe ik dit met zeer veel genoegen. Ik mag mijzelf gelukkig prijzen in Leerdam te wonen. Ook vandaag had ik mij gereed gemaakt voor wederom een heerlijke wandeling in de natuur. De zon scheen al lekker boven het Hofje van Mevrouw Van Aerden en weerspiegelde zichzelf in het gladde oppervlak van de mooie meanderende rivier de Linge. Vandaag had ik het plan opgevat de voetgangerspont te nemen en een lekker aantal kilometers te kuieren over de verschillende ruime zandwegen die dit gebied rijk is. Met mijn hond Bruno wandelde ik in het centrum van Leerdam en bleef als aan de grond genageld staan. Ik werd getroffen door een schouwspel welke ik in mijn ergste nachtmerries nog niet was tegengekomen. Een duivelser tafereel dan wat zich nu op mijn netvlies vastzette had ik in mijn hele leven niet aanschouwd en al mijn vezels in mijn lichaam verzette zich er dan ook tegen te geloven wat ik zag. Ook mijn hond Bruno voelde instinctief het kwaad in dit monster aan en begon te grommen en rukte zich, door grote paniek gedreven,los. Als door de duivel achternagezeten rende Bruno in tegenovergestelde richting de Kerkstraat uit en verdween uit zicht. Maar waardoor werden nu eigenlijk al deze dierlijke instincten in hem en mij losgemaakt? Midden in de Kerkstraat reed een uit hout,ijzer en koper opgetrokken open voertuig met daarbovenop zittend een geheel in zwarte lederen kleding gestoken man. De man had een grote zwarte knevel en op zijn hoofd droeg hij een soort rundlederen kalot met flappen over zijn oren. Voor zijn ogen droeg hij een geheel afgesloten stofbril met dikke glazen en aan zijn handen droeg de man handschoenen. Het voertuig zelf was voorzien van twee koperen, kwaadaardig starende lampen die het geheel een dierlijk uiterlijk gaven. Knallend, rokend en roggelend reed dit gevaarte door het centrum van Leerdam. Nog nooit had ik zoiets gevaarlijks aanschouwd en mijn hart klopte me in mijn keel. Maar wat mij bovenal bevreesde was de onmenselijk hoge snelheid waarmee het vehikel zich door het centrum van Leerdam begaf. Met minstens 30 kilometer per uur reed deze moordenaar op wielen mij tegemoet. De wijze waarop dit vehikel werd voortbewogen was mij op dat moment onbekend en gaf het geheel een magische lading mee. Een paar seconden was ik volkomen verlamd van schrik en stond als aan de grond genageld. Gelukkig kon ik mijn tegenwoordigheid van geest snel hervinden en sprong op het laatste moment opzij. Met een haast bovennatuurlijke snelheid raasde het gevaarte langs me heen en verdween uit het zicht waarbij de bestuurder van dit monster hard in zijn rubberen toeter kneep en een wolk van stof en zand deed opwaaien waarbij het Hofje voor minstens vijftien minuten aan het zicht onttrokken werd. In een flits zag ik het lachende gezicht van de man en moest tot mijn ontsteltenis constateren dat hij kennelijk behagen schepte in het besturen van deze in mijn ogen onmiskenbaar misdadige machine. Zonder hond,verward en aangeslagen keerde ik huiswaarts. Nadat ik mijn zinnen weer hervonden had begreep ik wat hier zo-even plaats had gevonden. Ik ben getuige geweest van de eerste automobiel in Leerdam en daarmee waarschijnlijk één van de eerste waarnemingen in heel Nederland. Al eerder had ik van dit verschijnsel gehoord maar nooit het destructieve van dit moordwapen ingezien. Het gebruik van een automobile in Nederland moet wat mij betreft dan ook bij wet verboden worden en ik zal dan ook hoogstpersoonlijk Minister Lely van Waterstaat aanschrijven hem formeel en uiterst dringend verzoeken het gebruik van deze levensgevaarlijke automobielen in de openbare ruimte te verbieden. Het verstoort de orde, de natuur, de balans in de Nederlandse samenleving en zal daardoor mogelijk vele dodelijke ongelukken veroorzaken. Wij moeten ons tegen de komst van deze moordenaars op wielen, met hand en tand verzetten. Ook de regenten van de stad Leerdam wil ik bij deze met klem verzoeken alles in het werk te stellen de burgers tegen dit duivels onheil te beschermen. Een mens is gemaakt om zich op beide benen voort te bewegen en niet door middel van zo’n helse machine als de automobiel. Desnoods beweegt de mens zich voort gebruik makend van een fiets maar daarmee is de grens van wat betamelijk is wat mij betreft bereikt. Nadat ik thuisgekomen ben heb ik tegen mijn gewoonte in, mijzelf een kruidenbitter ingeschonken en hoorde ik mijn hond Bruno aan de voordeur krabben. Nog trillend van angst ging hij in zijn hondenmand liggen en keek mij met zijn trouwe hondenogen vragend aan. Na vandaag zal Leerdam nooit meer hetzelfde zijn.